monia95
|
Odpowiedziano: 2008-05-11 12:06:24
Akcja książki "W pustyni i w puszczy" rozgrywa się pod koniec XIX wieku w Północno-Wschodniej Afryce. Głównymi bohaterami są Polak - Staś Tarkowski oraz jego przyjaciółka - Angielka Nel Rawlison.
Obydwoje dzieci samotnie wychowuja ojcowie. Stasia inżynier Władysław Tarkowski, a Nel pan Rawlinson, który także jest inżynierem i nadzorują budowę Kanału Sueskiego.
Podczas nieobecności ojców dzieci zostały pod opieką pani Oliwier. Po Świętach Bożego Narodzenia dzieci zostają Uprowadzone przez Hamisa, który działał na polecenie Fatmy. Porwano Stasi i Nel ponieważ mieli oni zostać wymienieni za Fatmę i jej dzieci ,która była żoną Smaina, wobec której zastosowano areszt domowy . Dzieci zostają wywiezione do El garach. Z tamtąd karawaną ruszają przez pustynię . Rozpoczyna się szaleńcza jazda . Gdy ojcowie dowiadują się, że w umówionym miejscu nie ma ich dzieci orientują, że jest to porwanie .
Wyznaczona jest wysoka nagroda za ich odnalezienie , ale sami też wyruszają na poszukiwanie dzieci . W czasie porwania dzieciom towarzyszy pies o imieniu Saba , którego Nel dostała od ojca w prezencie . Podczas jazdy przez pustynię dzieci zostawiały po sobie ślady , zostały one wykryte przez Gebra , który wymierzył dzieciom karę . Następnego dnia karawana ruszyła w dalszą drogę,dokuczał im upał i zarządzono postój . Dzieci na swojej drodze napotykały to raz ulewny deszcz to zaś burzę piaskową . Ale mimo wszystko Staś myślał nad drogą ucieczki . Za co dzieci na każym kroku były karane chłostą i biciem .
Porwanie to było starannie zaplanowane gdyż na ich drodze w rozpadlinach skalnych Beduini znajdowali pożywienie . Hamis stawał w obronie dzieci mówiąc , że są własnością Smaina i nie może im spaść włos z głowy . Zmęczenie dzieci było tak duże , że w czasie podróży przez pustynię dzieci doznawały fatamorgany, wobec czego zadecydowano , że będą podróżować w nocy a odpoczywać w dzień . Zaczeło brakować żywności . Staś zaczął wątpić czy pomoc nadejdzie gdy dowiedział się o zdobyciu Chartumu i odwrocie Anglików. Wymyślał różne sposoby aby uciec.
W czasie podróży zaczął zmieniać się krajobraz pojawiła się zieleń i olbrzymie drzewa nabaku . Wkroczyli do kraju Mahdiego. Wśród mieszkańców przeważali teraz murzyni . Odpoczęli u Emira Tadhila i wyruszyli w dalszą drogę przeprawiając się przez rzekę. Dotarli do Omdurmanu, gdzie spotkali Greka , który dał im suszone daktyle i obiecał wspomnieć o nich Mahdiemu. Dzieci przerażone były tym co tam zobaczyły. Na bambusie wkopanym na środku rynku zatknięta była głowa generała Gordona . Staś zaczynał wątpić w pomoc Anglików . Jedyną ich nadzieją było spotkanie z Mahdim i zmiana wiary inaczej czeka ich śmierć.
Gdy stanęli przed Mahdim Staś nie pokłonił się jemu i nie przyjął jego wiary. Idrys rozchorował się przez co dzieci zaczęły głodować. Staś żebrząc o jedzenie spotkał misjonarza , który ofiarował mu jedzenie i chininę � jedyne lekarstwo na szalejącą febrę. Wyruszono do Faszody. Podczas ciężkiej drogi Nel szybko traciła siły i wychudła. Otrzymała od szejka Hatima niewolnicę Meę . Pod wieczór podróżnicy natknęli się na lwa. Chamis dał strzelbę Stasiowi z której chłopiec zabił lwa a następnie znienawidzonych: Gebhra, Chamisa i Beduinów. Byli wolni. Ruszyli dalej. W nocy męczyły ich przeżycia poprzedniego dnia.
Następnego dnia Staś upolował antylopę dzięki czemu wszyscy najedli się do syta. Podczas polowania Saba pobiegł za postrzelonym bawołem. Gdy zapadła noc pies nie wracał. Po pewnym czasie Kali wrócił z psem. Kali opowiedział im o swoim życiu. Zbliżała się pora deszczowa. Ulewną noc musieli spędzić na drzewie. Rano wyruszyli w dalszą drogę. Podczas wędrówki napotkali uwięzionego w wąwozie słonia. Nie zastrzelili słonia lecz zaczęli go karmić. Staś znalazł ogromny pień drzewa baobabu w którym zamieszkali. Nową siedzibę Staś nazwał �Kraków�. Pewnego dnia Nel poszła do wąwozu i zaczęła bawić się ze słoniem, który nie chciał się z nią rozstać.
Każdą chwilę spędzała u Kinga (tak nazwała słonia). Pewnego dnia Nel dostała ataku febry. Po tygodniu atak się powtórzył. Staś obawiał się śmierci Nel. Po długich wahaniach Staś zdecydował się pójść do obozu zauważonego przez Kalego. W obozie Staś zastał ciężko chorego Szwajcara pana Linde , który ofiarował Stasiowi herbatę , ryż , kawę i wino oraz lekarstwo dla Nel chininę dostał też naboje oraz konia .
Następnego dnia Staś znów odwiedził Lindego, który udzielił mu wielu ważnych wskazówek, oraz poprosił o to aby ochrzcił wodą umierających Murzynów. Linde był coraz słabszy zmarł trzy dni później, Staś i Kali pochowali go w jaskini. Nadszedł dzień wysadzenia skały i oswobodzenia Kinga. Udało się. Ruszyli na południe. Dotarli do wioski o której Linde opowiadał Stasiowi. Zabrali ze sobą małego czarnego przyjaciela Nasibu. W wiosce było źródło krystalicznej czystej wody, mnóstwo owoców, stada antylop i gromady słoni. Mały Nasibu znalazł kozę, co zapewniało Nel codzienną porcję mleka. Podczas podróży napotkali murzyńska wioskę w której Staś zdemaskował czarownika straszącego tubylców.
Wyruszyli dalej. Korzystając z dłuższego wypoczynku kleili latawce z prośbami o pomoc. Staś niepokoił się gdy dowiedział się o wojnie plemienia Kalego z plemieniem Samburu. Postanowił pomóc wojownikomWa-hima. Uderzył na Samburów nocą. W walce zginął ojciec Kalego i Kali musiał obiąć tron , lecz postanowił nie zabijać jeńców tylko zawrzeć przymierze z Samburu. Po przygotowaniu sporych zapasów karawana (do której należeli Murzyni Samburu i Wa-hima) ruszyła dalej. Po wyjściu na równinę dokuczał im upał i zaczęło brakować wody. Pewnego dnia czarownicy aby się zemścić uciekając wykradli i porozcinali worki z wodą. Karawana bez kropli wody ruszyła dalej.
Upał był niesamowity. Ludzie i zwierzęta padali z pragnienia. Kali i Mea byli umierający. W nocy Saba zaszczekał i pędem pobiegł. Staś zrozumiał , że nadchodzi pomoc i wystrzelił w powietrze czerwoną racę. Zobaczył dwóch oficerów angielskich � kapitana Glena i doktora Clary. Kapitan Glen i doktor Clary byli na ekspedycji rządowej. Mieli osadę nad jeziorem gdzie zobaczyli latawce puszczane przez dzieci. Ruszyli więc im na pomoc. Dwaj przyjaciele nie mogli się nadziwić odwadze Stasia. Dzieci opowiedziały im całą historię. Wysłano depeszę do ich ojców o odnalezieni dzieci. Nadeszła wreszcie chwila w której dzieci wpadły w ramiona swoich ojców i cała historia zakończyła się szczęśliwie.
1.Staś i Nel w Port-Saidzie
2.Podróż z ojcem do Medinet
3.Boże Narodzenie-Nel dostaje od pana tarkowskiego olbrzymiego psa-Sabe
4.Porwanie dzieci
5.Trudna podróż przez Pustynię Libijską
6.Wiadomość o zdobyciu Chartmu w Omdurmanie
7.Droga do Faszady i Staś zabija lwa i Beduinów-dzieci odzyskują wolność
8.Wichura na pustyni, zaczyna się burza
9.Zabicie Gebhra, Chamisa i dwóch Beduinów przez Stasia
10.Rozpalenie ogniska
11.Zbudowanie szałasu dla Nel
12.Obawy Nel
13.Pocieszanie dziewczynki przez Stasia
14.Powrót zaginionych koni
15.Wyruszenie w dalszą podróż
16.Po długiej drzodze dzieci trafiają do domu
Przywodca powstani, prorok Mahdi, stanal przed tlumem zebranym na obszernym placu, otoczonym cierniowym plotem. Byl to niezbyt wysoki,otyly mezczyzna w srednim wieku.Cere mial ciemna, prawie czarna.Opuchnieta twarz proroka zdobily tatuaze.Usmiechal sie dobrotliwie.W jednym uchumial spora obraczke wykonana z kosci sloniowej.Stanowila kontrast z brunatna skora Mahdiego.Ubraby byl dosc skromnie.Mial na sobie ,,dziube'', czyli bialy plocienny chalat o prostym kroju.Jego glowe przykrywala niewielka biala czapka, zwana krymka.Stal boso.Czerwone
cizmy, ktore zdjal, wstepujac na podwyzszenie, lezaly obok, przy owczych skorach.Pachnialolejkiem sandalowym.Podczas przemowienia Mahdi wyciagnal rece w strone wiernych.Mial gleboki i dzwiecznyglos.Przemawial z wielkim uczuciem.W koncu z jego oczu poplynely lzy.Zebrani wpatrywali sie w nigo z zachwytem.Sluchali pilnie kazdego jego slowa.
Karawana była juz w połowie drogi. Na pustyni panował upał, a w powietrzu unosił się nieprzyjemny zapach widac było stado sępów. Nietypowe zachowanie zwierząt i śmiertelna cisz oznaczały ze dzieje się coś dziwnego. Nadchodził wiatr a na niebie było widac wielką chmurę. Staś nie zdążył się obrucić a ciemna niczym skrzydło wielkiego ptaka chmura zakryła niebo. Słychac było jęki ludzi i stęk zwierząt. Widok zasłonił ciemny, siwy dym. Znów wszystko zamilkło większe drobinki piasku opadły. Nagle czarna chmura dwa razy większ od poprzedniej zakryła niebo. Wiatr był tak silny ze z piasku tworzyły się wielkie, piaszczyste wiry. Słychac było jęki, śmiechy o wołania o pomoc. Spodziewac mozna się było najgorszego że piasek usypie nad nimi wielką, piaszczystą mogiłę. Zwierzęta roztawiały coraz szerzej nogi by nie stracić równowagi. Silny wiatr usypywał do kolan i wyżej kopce z piasku. Nagle czarne chmury przysłoniła siwa jasność i po chwili zapadła jeszcze większa ciemność. Grzmot za grzmotem udezał w ziemie wybuchały oślepiające błyskawice po tym nastąpiła martwa cisza. Zapadła noc oślepiające błyskawice co chwile rozświetlały gęstą ciemność. Burze Piaskową zakończyła wielka ulewa.
Fil obejrzałem w kinie z całą klasą .Emisja filmu odbyła się kiedy byłem w trzeciej klasie.Film nosił nazwę "W pustyni i w puszczy" jest produkcji polskiej.Dzieło folmowe wyrerzyserował David Hood.Piękną muzykę stworzył Krzesimir Dębski.14-letni Polak i ośmioletnia Angileka porwani podczas powstania Mahdiego w Egipcie uciekają z niewoli podążając na południe Afryki.Na początku filmu akcja dzieje się w domu pana tarkowskiego a poźniej przenosi się na pustynie.Gdy Nel chciała wybrać się na wycieczke wielbłądami zostali porwani przez okrutnego Gebhra i jego karawane.Postępowanie głównych bohaterów było bardzo odważne bo gdy Staś zastrzelił lwa zabrał się do uwolniennia Nel.Tępo akcji nie jest szybkie ale też nie jest wolne - jest w sam raz.Najbardziej wzruszającym momentem filmu jest gdy Stas stanął w obronie małej Nel.Wspaniale wcielił się w Stasia Adam Fidusiewicz a Karolina Sawka odpowiednio odgrała rolę małej Nel.Oboje zagrali w filmie bardzo dobrze.Muzyka jest dobrze dopasowana do tępa i tła filmu.Film jest bardzo interesujący i zapraszam młodych miłośników przygód do kin
1.Pobyt dzieci w Kairze pod opieką ojców.Rozrywki i zabawy rodzinna atmosfera pełna miłości i troski.
2.Porwanie dzieci przez Arabów.Pierwsze wrażenia i przeżycia.Uciąrzliwa podróż przez pustynie-nastruj podróży zachowani ludzi.
3.Przybycie do Chartuma.Spotkanie z Mahdim.
4.Droga do Faszody.Warunki podróży przez dżungle,rozlewisk,skały,dzikie wioski.
5.Spotkanie z lwem.Uwolnienie się od Arabów.
6.Pobyt dzieci w dżungli.Przyjaźń ze słoniem.Spotkanie z Lindem.
7.Dasza podróż na wschód wśród rzyzniej i bogatej krainy,pełnej wspaniałej i bujnej roślinności podzwrotnikowej,bogatej w zwierzynę i ptactwo.
8.Gościna w wiosce murzyńskiej.
9.Nel w niebezpieczeństwie.
10.Na ziemiach Wa-chima.Walka z Tamburynami.
11.Droga do oceanu.Tragiczne przeżycia karawany.
12.Spokanie z kapitanem Glenem i Doktorem Clary'em. (czytaj Klarem)
1. (Pierwsze pytanie jakie możemy zadać to...) Dlaczego pustynie są suche?
Otóż wspólną cechą wszystkich pustyń są bardzo małe opady występujące tylko kilka razu do roku. Niedostatek wody występuje w znacznej większości obszarów pustynnych. A masy opadającego powietrza są suche, więc przepływając nad tymi obszarami nie zostawiają wilgoci.
2. Na obszarach pustynnych występują bardzo duże wahania temperatury powietrza w ciągu doby – od ponad 40°C w dzień, do około 0°C w nocy. W suchym, pogodnym i niemal pozbawionym roślinności środowisku pustynnym, prawie całe promieniowanie słoneczne dociera do powierzchni ziemi i ogrzewa ją. W nocy temperatura znacznie spada, ponieważ nie osłonięty grunt łatwo wypromieniowuje ciepło.
3. (Piasek) Pustynię wyobrażamy sobie najczęściej jako bezkresną przestrzeń, pełną falistych wydm. Okazuje się jednak że piasek pokrywa zaledwie jedną piątą ogólnej powierzchni pustyń na której można też spotkać wiele innych krajobrazów .Między innymi rozległe równiny pełne luźnych kamieni i żwiru. Jednak „Morza piasku” bywają często imponujące. A piaszczyste obszary Sahary nazywane ergami, mogą zajmować dziesiątki tysięcy kilometrów kwadratowych.
4. Jak powstają wydmy? Otóż niezbędna jest obfitość piasku i stale wiejący wiatr.
Zależnie od właściwości piasku, terenu i siły wiatru, mogą one przybierać różne kształty. Często spotyka się wydmy poprzeczne. Są to długie grzbiety, ułożone poprzecznie do kierunku najczęściej wiejącego wiatru, zupełnie jak fale na morzu.
Często możemy zobaczyć je wzdłuż wybrzeży morskich. Istnieją jeszcze wydmy w kształcie półksiężyców ( wygiętych w stronę przeciwną do kierunku wiejącego wiatru) a także w kształcie gwiaździstym (powstających wtedy gdy wiatr wieje z różnych kierunków).
5. (Czy pustynia jest pusta?) Definicja pustyni mówi, że jest to obszar niemal zupełnie pozbawiony życia. W rzeczywistości tylko niektóre pustynie to jałowe pustkowia, zaś większość z nich jest środowiskiem, w którym żyje zdumiewająco dużo różnorodnych gatunków roślin i zwierząt. W skwarne popołudnie możemy tam spotkać najwyżej kilka ptaków, czasem również jakieś jaszczurki czy owady. Lecz gdy zbliża się wieczór i powietrze stygnie, na pustyni budzi się życie. Skoczki pustynne , lisy, węże, susły i inne stworzenia wychodzą na żer ze swoich kryjówek. Na nocne łowy wylatują także sowy oraz nietoperze. Drugi szczyt nocnej aktywności występuje przed świtem. Gdy słońce wschodzi, życie na pustyni zamiera.
6. (Czym żywią się zwierzęta?) Drapieżniki, takie jak jaszczurki, węże, szakale, lisy i ptaki drapieżne, są na pustyni dość pospolite. Ale tak jak w każdym innym środowisku naturalnym, najliczniejsi są roślinożercy. Pustynne rośliny, ożywające po każdym deszczu, są pokarmem dla niezliczonych rzesz owadów. Antylopy, wielbłądy oraz inne przeżuwacze zjadają liście krzewów i łodygi sukulentów. Natomiast jeśli chodzi o wodopój drapieżniki znajdują większość potrzebnej im wody w ciałach ofiar. Dla roślinożerców dostatecznym jej źródłem są sukulenty. Wielbłądy w odróżnienu od większości ssaków nie posiadają warstwy tłuszczu pod skórą, który zamiast tego gromadzi się w garbie gdzie podczas rozpadu tłuszczu uwalniany jest wodór. Zwierzę wykorzystuje ten zapas jako źródło energii, a pośrednio także wody. Ze wszystkich pustynnych zwierząt najlepiej przystosowane do życia w warunkach suszy są skoczki i szczuroskoczki. Gryzonie te mogą nie pić wcale, ponieważ wystarcza im woda pochodząca z przemiany materii.
7. (Co dzieje się w takim razie z roślinami?) Roślinność jest uboga, ale wiele roślin przystosowała się do tak skrajnych warunków
klimatycznych. Najbardziej dla nas znaną rośliną pustyni jest kaktus. Podobnie jak inne sukulenty, czyli rośliny żyjące na pustyniach i półpustyniach, kaktusy potrafią gromadzić wodę i długo ją przechowywać podobnie jak Wielomlecz .Inne np.Welwiczja przedziwna występująca wyłącznie na pustyni Namib, odznacza się dużymi wstęgowatymi liśćmi, na których nocą zbiera się mgła i rosa. Wiele roślin otwiera swoje szparki i kwitnie tylko w nocy miedzy innymi - Selenicereus. Jak widzimy rośliny a także i zwierzęta pustynne mają swoje sposoby by radzić sobie z suszą. Tylko człowiek nie dysponuje szczególnym przystosowaniem i często życie na pustyni przedstawia dla niego przeszkodę nie do przezwyciężenia.
8. Na świecie jest kilkanaście pustyń, o łącznym obszarze przekraczającym 360 tys. km kwadratowych.; największą z nich jest Sahara i Pustynia Arabska.
Stanisław Tarkowski, urodził się, wychował i doszedł do 14 roku życia w Port – Saidzie. Wyznawał wiarę chraścijańską.
Był wyższy i silniejszy od swoich rówieśników.
Staś ubierał się zgodnie z modą, która panowała w Europie. Dlatego często w czasie podróży paradował w kapeluszu.
Był bardzo zdolny co przyznawali mu nawet jego nauczyciele. Sprawiał radość ojcu przynosząc wymarzone świadectwa. Uczył się chętnie i łatwo. Miał zdolność do nauki języków, poza polskim, angielskim i francuskim sam wyuczył się języków takich jak arabski, murzyński ki-swahili. Bardzo dobrze znał geografię Afryki. Interesował się polityką, dobrze widział kim jest Mahdi, o co i z kim prowadzi wojnę. Radził sobie w nowych zaskakujących sytuacjach tak jak np. gdy wpadł na pomysł ze zrobieniem latawców z prośbą o pomoc.
Staś był chełpliwy i zarozumiały. Czuł się dorosły bo miał 14 lat, a Nel traktował pobłażliwie. Często przechwalał się przed Nel i wymyślał nieprawdopodobne sytuacje, w których mógł popisać się odwagą. Nie wiedział że to o czym marzy już niedługo się spełni.
Porwanie, a później samodzielne wędrowanie po dzikiej Afryce zmieniło jego charakter. W czasie podróży Staś zrozumiał własną słabość wobec potęgi przyrody, złych ludzi, chorób, cierpienia i śmierci.
Z początku gdy czytałem książkę Staś wydawał mi się bardzo zarozumiały. Lecz z czasem trwania powieści główny bohater zmieniał swój charakter. Ogólnie postać bohatera tej książki bardzo mi się podobała.
Głównym bohaterem powieści Henryka Sienkiewicza Pt. „W pustyni i w puszczy” jest Staś Tarkowski. Jego matka była Francuzką, a ojciec Polakiem. Urodził się i wychował w Port Saidzie. W chwili rozpoczęcia swojej przygody ma czternaście lat. Staś jest bardzo dobrze zbudowany i silniejszy od swoich rówieśników. Dobrze pływa i jeździ konno. Dzięki swojej wspanialej kondycji Staś cieszył się żelaznym zdrowiem. Był bardzo ciekawy świata, posiadał też bystry umysł i był inteligentny. W ciągu tych czternastu lat bardzo dużo zwiedził i zebrał sporo wiadomości z różnych dziedzin życia, dlatego też świetnie orientował się we wszystkim. Łatwo uczył się języków, poznał już angielski, polski, francuski i arabski. Podstawowymi cechami charakteru Stasia były prawość i szlachetność, kiedy miał możliwość zabicia Idrysa nie zabił go, bo stał tyłem do niego, ale gdy nadarzyła się okazja to pozabijał porywaczy, ale zrobił to dla ratowania siebie i Nel. Był odważny, bo nie bał się powiedzieć Mahdiemu że nie przyjmuje jego wiary, tutaj udowodnił, że ma swój honor i nie wyrzekł się swojej wiary. Dzięki swojej pomysłowości Staś robił latawce, które puszczali po to aby pomóc w ich odnalezieniu. Dzięki swojej zaradności umiał wybrnąć z każdej sytuacji: gdy Nel była chora zdobył dla niej lekarstwo - chininę i w każdej trudnej sytuacji nie tracił głowy ale postępował rozważnie. Kiedy w mieście panował głód Staś poszedł do pracy, aby zdobyć jedzenie dla Nel, to świadczyło o tym że był bardzo dobry dla Nel i pracowity . Dobry był nie tylko dla Nel, ale i dla wszystkich i starał się wszystkim pomagać, gdy tylko był w stanie pomóc. Zawsze dotrzymywał danej obietnicy, kiedy obiecał ojcowi Nel, że będzie się nią opiekował przez całą podróż, dotrzymał i tej obietnicy. Moim zdaniem Staś to postać godna naśladowania.
Pomimo, że akcja tej powieści toczy się w odległym dla nas czasie, to śledząc przygody Stasia możemy brać przykład z jego postępowania i wiele się od niego nauczyć. Pozytywne i szlachetne cechy, które poznaliśmy u Stasia nie straciły na wartości a jakże są aktualne w dzisiejszych czasach. Dlatego też dzisiejszej młodzieży należałoby niektóre z tych wartości od czasu do czasu przypomnieć a może świat w przyszłości będzie lepszy. Swoim postępowaniem pokazał on że każdy chłopak może zostać bohaterem. Staś to postać pozytywna.
Głównym bohaterem powieści Henryka Sienkiewicza Pt. "W pustyni i w puszczy" jest Staś Tarkowski. Był to 14-letni chłopiec urodzony w Port-Saidzie. Jego ojciec budowniczy Kanału Sueskiego, samotnie wychowywał syna przekazując mu informacje o ojczyźnie - Polsce. Matka Stasia, z pochodzenia Francuzka zmarła tyż po urodzeniu chłopca.
Staś wśród rówieśników wyróżniał się wzrostem i siłą. Tę mocną sylwetkę zawdzięczał uprawianym sportom - pływaniu i jeździe konnej. Piękne, błękitne oczy dodawały urody jasnowłosemu Stasiowi.
Ten wesoły, energiczny i optymistycznie nastawiony do życia chłopiec zawsze umiał znaleźć wyjście z trudnej sytuacji, nigdy nie tracąc nadziei. Nawet w chwili, kiedy Nel ciężko chorowała, Staś nie poddał się, lecz poszedł ciemną nocą szukać lekarstwa dla chorej dziewczynki. O jego zaradności świadczy fakt, że potrafił zdobyć pożywienie i wyrwać się z rąk porywaczy. Jak każdy człowiek, który znalazł się w trudnej sytuacji, przeżywał chwile załamania, jednak nigdy tego nie okazywał towarzyszce podróży - małej Nel .
Staś imponuje wiedzą o otaczającym świecie. Świetnie orientował się w terenie, znał bogatą florę i faunę Afryki. Biegle władał wieloma językami : francuskim, angielskim, polskim i różnych plemion afrykańskich. Ten wzorowy uczeń nigdy nie miał problemów z nauką. Był również chłopcem niezwykle spostrzegawczym, o czym świadczy to, że właśnie on dostrzegł pierwsze objawy choroby Nel.
Chłopiec wyróżniał się odwagą i zdolnością do bohaterskich czynów, gdyż będąc u Mahdiego bez wahania powiedział mu, że nie wyrzeknie się swej wiary. Staś znosił doskonale trudne chwile podróży, a nawet obmyślał plany ucieczek od porywaczy. Był on prawdziwym patriotą, dlatego że wciąż powtarzał, że jest Polakiem i bardzo kochał swą ojczyznę. Jednak mimo wielu zalet podobnie jak każdy człowiek miał swoje wady. Jedną z nich była chełpliwość i zarozumiałość wobec Nel, bo uważał, że jako 14-latek jest całkowicie dorosły o wie wszystko o życiu. Chłopiec nie miał innych jeszcze przywar, chyba, że były one głęboko ukryte.
Staś potrafił bezinteresownie pomagać, Np. pomagał Wa-himom nie oczekując od nich żadnej nagrody. Był też człowiekiem ciekawym świata, ponieważ w czasie kontaktów z innymi ludźmi zawsze wypytywał o ich zwyczaje i kulturę.
Chłopiec był miłym, wesołym 14-latkiem, dzięki czemu miał wielu przyjaciół, którzy bardzo go lubili i podziwiali. Jednak po tym jak zabił Beduinów mała Nel przestraszyła się, że ją też kiedyś może zabić.
Według mnie Staś jest bardzo szlachetną i mądrą osobą. Jego szlachetność i odwaga zrobiły na mnie ogromne wrażenie i uważam, że powinien się on stać wzorem do naśladowania dla wielu chłopców. Ja natomiast bardzo bym chciał mieć takiego przyjaciela.
Staś Tarkowski jest czternastoletnim Polakiem wychowanym w Port-Saidzie. Przyjaźnił się z małą Nel, która była córką przyjaciela pana Tarkowskiego.
Chłopiec był większy i silniejszy od swoich rówieśników. Jego jasne włosy i niebieski oczy kontrastowały z opaloną twarzą. Staś zadziwiał swoją odwagą i miłością do Nel. W środku nocy wyruszył do obozu Lindego, aby zdobyć chininę dla przyjaciółki. Wyróżnił się swoim sprytem i pomysłowością, która niejednokrotnie ratowała im życie. Bohater był uczciwy i prawdomówny. Odmówił Mahdiemu, gdy ten proponował mu wiarę w Allacha wiedząc, że nie spodoba mu się to.
Miał także jedną wadę. Był zarozumiały i pogardliwie mówił o ośmiu latach swojej towarzyszki. Był także ofiarny i opiekuńczy. Nie zawahał się oddać daktyle zarobione ciężką pracą, podczas gdy sam jadł jedzenie dla wielbłądów. Stać Tarkowski był lubiany przez wszystkich i szybko się uczył. W wieku czternastu lat był jednym z najlepszych pływaków w Port-Saidzie, co nie mało znaczyło, gdyż murzyni pływają jak ryby. Tata chłopca był inżynierem i spotykał się z ludźmi mówiącymi w różnych językach. Czternastolatek często pomagał mu w pracy ucząc się przy tym języków, jakim się porozumiewali Np. ki-swahili, a pan Tarkowski troszczył się, aby jego syn znał ojczysty język polski.
Uważam, że Staś jest bohaterem, którego powinno się naśladować. Przetrwał ciężką podróż, w której niejeden dorosły człowiek by zginą. Tę postać należy szanować także za ogromną miłość do Nel, dla której wiele razy narażał życie
Staś Tarkowski to główny bohater powieści Henryka Sienkiewicza Pt. "W pustyni i w puszczy". Urodził się i wychował w Port-Saidzie pod opieką ojca - Polaka, który pracował przy budowie Kanału Sueskiego. Matka chłopca - Francuzka zmarła przy jego urodzeniu. Chłopiec Był dobrze zbudowany. Od swoich rówieśników był wyższy i silniejszy. Doskonale strzelał, pływał i jeździł konno. Był bardzo zdolny, co przyznawali mu nawet jego nauczyciele. Sprawiał radość ojcu przynosząc wymarzone świadectwa. Uczył się chętnie i łatwo. Miał zdolność do nauki języków, poza polskim, angielskim i francuskim sam wyuczył się języków takich jak arabski, murzyński ki-swahili. Bardzo dobrze znał geografię Afryki. Interesował się polityką, dobrze wiedział, kim jest Mahdi, o co i z kim prowadzi wojnę. Radził sobie w nowych zaskakujących sytuacjach tak jak, np. gdy wpadł na pomysł ze zrobieniem latawców z prośbą o pomoc. Staś był chełpliwy i zarozumiały. Czuł się dorosły, bo miał 14 lat, a Nel traktował pobłażliwie i wywyższał się. Porwanie, a później samodzielne wędrowanie po dzikiej Afryce zmieniło jego charakter. W czasie podróży Staś zrozumiał własną słabość wobec potęgi przyrody, złych ludzi, chorób, cierpienia i śmierci. Był również odważny. Zabił Gebhra, Chamisa i lwa. Przeciwstawił się Mahdiemu, Próbował uwolnić się i Nel z niewoli. Był rozważny i przewidujący, ponieważ Przygotował spróchniałe drzewo (Baobab-Kraków) do mieszkania. Oszczędzał naboje w pistolecie, bo wiedział ze w każdej chwili mogą mu się one przydać. Kolejną jego cechą było poświęcenie. Oddał Nel swoją wodę, chociaż był również bardzo spragniony. Przyjął na siebie kary zamiast Nel. Staś był również honorowy. Nie strzelił Idrysowi w plecy. Ostatnią jego cechą, którą wymienię jest Wrażliwość i uczuciowość. Dzielny chłopiec przetrwał bicie przez arabów. Przeżywał chorobę Nel i ulegał jej prośbom. Moim zdaniem Staś był wspaniałym chłopcem, wzorem do naśladowania. Jego postawa była godna podziwu.
Staś Tarkowski to główny bohater powieści Henryka Sienkiewicza Pt. "W pustyni i w puszczy". Urodził się i wychował w Port-Saidzie pod opieką ojca - Polaka, który pracował przy budowie Kanału Sueskiego. Matka chłopca – Francuzka zmarła przy jego urodzeniu.
Staś miał czternaście lat. Był blondynem o niebieskich oczach. Miał szczupłą budowę ciała. Od swoich rówieśników był wyższy i silniejszy. Doskonale strzelał, pływał i jeździł konno. Był bardzo inteligentny i dobrze się uczył. Chodził do szkoły angielskiej i biegle znał kilka języków. Choć od urodzenia mieszkał w Port-Saidzie, znał doskonale język ojczysty. Jego ojciec jako Polak wychowywał syna w duchu patriotycznym.
Staś był chłopcem towarzyskim. Potrafił nawiązywać kontakty z ludźmi bez względu na rasę i pochodzenie. Przyjaźnił się z Arabami, później - w czasie wędrówki opiekował się Kalim i Meą.
Miał też pogodne usposobienie, był chłopcem wesołym. Lubił bawić się z ośmioletnią Nel. Wobec swojej młodszej koleżanki był nieco przemądrzały i zarozumiały. Przy niej uważał się za dorosłego. Dokuczał jej, że jest od niego młodsza, lecz gdy Nel było smutno, przepraszał ją.
Staś zawsze chciał dokonać czegoś wielkiego, zostać bohaterem. Jego marzenie spełniło się, gdy wraz ze swoją małą przyjaciółką znaleźli się w trudnej sytuacji. Podczas wędrówki przez pustynię i puszczę był skazany tylko na własne siły i pomysłowość. Nie załamywał się w bardzo trudnych sytuacjach. Podejmował mądre i dojrzałe decyzje, choć sam był dzieckiem. Chłopiec bardzo się troszczył się, o Nel i poświęcał się dla jej dobra. Był szlachetny i ofiarny. Wielokrotnie odmawiał sobie picia, aby ostatnie krople wody oddać dziewczynce. Innym razem głodował, byle ona miała, co jeść. Niemal cudem zdobył chininę, która uratowała jej życie, gdy Nel była chora na febrę. Był zmuszony pracować na utrzymanie swoje i małej Angielki. Gotów był poświęcić dla niej życie.
Staś wiedział jak zachować się w trudnych sytuacjach i był wierny swoim przekonaniom. Dowiódł tego podczas spotkania z Mahdim. Taktownie i mądrze odmówił przyjęcia obcej wiary, choć wiedział, że może przez to zginąć.
Podczas ciężkiej, niebezpiecznej wędrówki Staś wykazał się pomysłowością. Uwolnił słonia Kinga ratując go przed śmiercią głodową. Innym razem wpadł na pomysł zrobienia latawca, którym przesłał wiadomość. To ostatecznie uratowało im życie.
Staś to postać pozytywna, godna naśladowania. Mimo swoich czternastu lat zachowywał się jak człowiek dojrzały. Przy nim można było czuć się bezpiecznie i można było mu ufać. Chciał być bohaterem i został nim.
Stanisław Tarkowski, urodził się, wychował i doszedł do 14 roku życia w Port – Saidzie. Wyznawał wiarę chrześciajską.
Był wyższy i silniejszy od swoich rówieśników.
Staś ubierał się zgodnie z modą, która panowała w Europie. Dlatego często w czasie podróży paradował w kapeluszu.
Był bardzo zdolny, co przyznawali mu nawet jego nauczyciele. Sprawiał radość ojcu przynosząc wymarzone świadectwa. Uczył się chętnie i łatwo. Miał zdolność do nauki języków, poza polskim, angielskim i francuskim sam wyuczył się języków takich jak arabski, murzyński ki-swahili. Bardzo dobrze znał geografię Afryki. Interesował się polityką, dobrze wiedział, kim jest Mahdi, o co i z kim prowadzi wojnę. Radził sobie w nowych zaskakujących sytuacjach tak jak, Np. gdy wpadł na pomysł ze zrobieniem latawców z prośbą o pomoc.
Staś był chełpliwy i zarozumiały. Czuł się dorosły, bo miał 14 lat, a Nel traktował pobłażliwie. Często przechwalał się przed Nel i wymyślał nieprawdopodobne sytuacje, w których mógł popisać się odwagą. Nie wiedział, że to, o czym marzy już niedługo się spełni.
Porwanie, a później samodzielne wędrowanie po dzikiej Afryce zmieniło jego charakter. W czasie podróży Staś zrozumiał własną słabość wobec potęgi przyrody, złych ludzi, chorób, cierpienia i śmierci.
Z początku, gdy czytałem książkę Staś wydawał mi się bardzo zarozumiały. Lecz z czasem trwania powieści główny bohater zmieniał swój charakter. Ogólnie postać bohatera tej książki bardzo mi się podobała.
Głównym bohaterem powieści Henryka Sienkiewicza Pt. „W pustyni i w puszczy” jest Staś Tarkowski. Jego matka była Francuzką, a ojciec Polakiem. Urodził się i wychował w Port Saidzie. W chwili rozpoczęcia swojej przygody ma czternaście lat. Staś jest bardzo dobrze zbudowany i silniejszy od swoich rówieśników. Dobrze pływa i jeździ konno. Dzięki swojej wspanialej kondycji Staś cieszył się żelaznym zdrowiem. Był bardzo ciekawy świata, posiadał też bystry umysł i był inteligentny. W ciągu tych czternastu lat bardzo dużo zwiedził i zebrał sporo wiadomości z różnych dziedzin życia, dlatego też świetnie orientował się we wszystkim. Łatwo uczył się języków, poznał już angielski, polski, francuski i arabski. Podstawowymi cechami charakteru Stasia były prawość i szlachetność, kiedy miał możliwość zabicia Idrysa nie zabił go, bo stał tyłem do niego, ale gdy nadarzyła się okazja to pozabijał porywaczy, ale zrobił to dla ratowania siebie i Nel. Był odważny, bo nie bał się powiedzieć Mahdiemu, że nie przyjmuje jego wiary, tutaj udowodnił, że ma swój honor i nie wyrzekł się swojej wiary. Dzięki swojej pomysłowości Staś robił latawce, które puszczali po to, aby pomóc w ich odnalezieniu. Dzięki swojej zaradności umiał wybrnąć z każdej sytuacji:, gdy Nel była chora zdobył dla niej lekarstwo - chininę i w każdej trudnej sytuacji nie tracił głowy, ale postępował rozważnie. Kiedy w mieście panował głód Staś poszedł do pracy, aby zdobyć jedzenie dla Nel, to świadczyło o tym że był bardzo dobry dla Nel i pracowity. Dobry był nie tylko dla Nel, ale i dla wszystkich i starał się wszystkim pomagać, gdy tylko był w stanie pomóc. Zawsze dotrzymywał danej obietnicy, kiedy obiecał ojcowi Nel, że będzie się nią opiekował przez całą podróż, dotrzymał i tej obietnicy. Moim zdaniem Staś to postać godna naśladowania.
Pomimo, że akcja tej powieści toczy się w odległym dla nas czasie, to śledząc przygody Stasia możemy brać przykład z jego postępowania i wiele się od niego nauczyć. Pozytywne i szlachetne cechy, które poznaliśmy u Stasia nie straciły na wartości a jakże są aktualne w dzisiejszych czasach. Dlatego też dzisiejszej młodzieży należałoby niektóre z tych wartości od czasu do czasu przypomnieć a może świat w przyszłości będzie lepszy. Swoim postępowaniem pokazał on, że każdy chłopak może zostać bohaterem. Staś to postać pozytywna.
Staś Tarkowski to jeden z głównych bohaterów powieści przygodowej Pt: ”W pustyni i w puszczy". Urodził się i wychował w Port-Saidzie. Opiekował się nim ojciec-Polak. Matka-Francuska zmarła przy porodzie.
Staś był 14 letnim chłopcem. Miał szczupłą budowę ciała, krótkie jasne włosy i niebieskie oczy. Był wysokim dobrze zbudowanym 14 latkiem. Chłopiec był bardzo zdolny. Chodził do angielskiej szkoły. Łatwo przyswajał obce języki. Potrafił porozumieć się w wielu językach. Między innymi w języku francuskim i angielskim. Bardzo dobrze znał swój język ojczysty-polski. Podczas pobytu w Egipcie nauczył się języka arabskiego. Staś był bardzo sprawny fizycznie. Przejawiał duże zdolności sportowe. Potrafił bardzo dobrze pływać. Jednym z jego ulubionych zajęć było strzelanie. Brał udział w polowaniach na dzikie zwierzęta. Bardzo dobrze jeździł konno. Cechowała go odwaga. Świadczy o tym przygoda, w której Staś stanął oko w oko z groźnym, dorosłym lwem. Stało się to, gdy Staś i Nel mieli zostać przewiezieni do Smaina. Podczas podróży napotkali dzikie zwierze. Staś poprosił o sztucer, aby zabić lwa. Gdy stanął dwadzieścia kroków przed zwierzęciem podniósł strzelbę i zastrzelił lwa. Staś był chłopcem opiekuńczym, przeważnie dla ośmioletniej Nel. Można to było zauważyć wtedy, gdy byli w mieście Mahdiego. Staś musiał wcześnie rano wstawać do pracy. Wieczorem, gdy przynosił zarobione jedzenie wszystko dawał swojej małej koleżance. Wyróżniał się również sprytem, dowodem tego jest przygoda, w której Staś uratował życie swoje i Nel. Pewnego wieczoru w lesie, gdy padał deszcz. Staś usłyszał ryk dwóch groźnych lwów. Przywiązał linę do drzewa i kazał Kalemu wciągnąć Nel na góre. Sam zaś wspiął się na gałąź. Nieobce były mu wady. Posiadał dwie wady. Był chełpliwy i zarozumiały. Przejawiały się one w stosunku do Nel. Działo się to wtedy, gdy Staś przechwalał się, że ma 14 lat, a ona tylko 8.Ojciec wychowywał Stasia w duchu patriotycznym. Chłopak zawsze podkreślał, że jest Polakiem.
Moim zdaniem Staś to postać pozytywna godna naśladowania. Mimo swoich czternastu lat zachowywał się jak chłopiec dojrzały. Przy nim można było czuć się bezpiecznym i można było mu ufać.
Chciał zostać bohaterem i nim został.
Burza piaskowa
Karawana była juz w połowie drogi. Na pustyni panował upał, a w powietrzu unosił się nieprzyjemny zapach, widać było stado sępów. Nietypowe zachowanie zwierząt i śmiertelna cisz oznaczały ze dzieje się coś dziwnego. Nadchodził wiatr a na niebie było widać wielką chmurę. Staś nie zdążył się obrócić, a ciemna niczym skrzydło wielkiego ptaka chmura zakryła niebo. Słychać było jęki ludzi i ryk zwierząt. Widok zasłonił ciemny, siwy dym. Znów wszystko zamilkło większe drobinki piasku opadły. Nagle czarna chmura dwa razy większa od poprzedniej zakryła niebo. Wiatr był tak silny ze z piasku tworzyły się wielkie, piaszczyste wiry. Słychać było jęki, śmiechy o wołania o pomoc. Spodziewać się można się było najgorszego, że piasek usypie nad nimi wielką, piaszczystą mogiłę. Zwierzęta rozstawiały się coraz szerzej nogi by nie stracić równowagi. Silny wiatr usypywał do kolan i wyżej kopce z piasku. Nagle czarne chmury przysłoniła siwa jasność i po chwili zapadła jeszcze większa ciemność. Grzmot za grzmotem uderzał w ziemie wybuchały oślepiające błyskawice po tym nastąpiła martwa cisza. Zapadła noc oślepiające błyskawice, co chwile rozświetlały gęstą ciemność. Burze Piaskową zakończyła wielka ulewa
Nel Rawlison
Nel Rawlison to ośmioletnia dziewczynka. Ma psa Sabę, który wygląda jak lew. Ma przyjaciela Stasia, który ma 14 lat. Pszeszedła z nim wspaniałe przygody. Była chora na febrę i Staś ją uratował. Nel ma tylko tatę(podobnie jak Staś)pana Rawlisona. Gdy Nel dorosła ożeniła się ze Stanisławem Tarkowskim. Została z nim w Anglii, aż do śmierci swojego ojca, a potem wróciła do Polski. Mieszkała do 8 lat w Port-Saidzie. Moim zdaniem Nel jest bardzo dobrą i piękną dziewczynką,(co zauroczyło Stasia).Chciałbym mieć taką koleżankę.
Marina11
Zgłoś naruszenie zasadZgłoś Odpowiedziano: 2008-05-11 11:32:12
Nel ma osiem lat, długie jasne włosy, zielonawe oczy i dużo ma w sobie wdzięku. Jest ukochaną i rozpieszczoną jedynaczką owdowiałego wcześnie pana Rawlisona, jednego z dyrektorów oraz jednego z inżynierów kompanii Kanału Sueskiego. Wychowana w dobrobycie, otoczona miłością, do momentu porwania nie zetknęła się z niegodziwością ludzi, nigdy nie musiała się o nic martwić.
Gdy wraz ze Stasiem Tarkowskim zostaje uprowadzona przez Arabów, wyznawców Mahdiego, dzielnie znosi trudy wielomiesięcznej wędrówki, wielokrotnie dając dowody hartu ducha, a także wielkiej miłości do ludzi i zwierząt. Swego wspaniałego przyjaciela Stasia traktuje z wielkim szacunkiem, ufa mu bezgranicznie i czuje się przy nim bezpiecznie. Mimo że jest postacią ginącą trochę w jego cieniu, jej ufność w mądrość i męstwo Stasia wielokrotnie dopinguje go do uczynków, na które w innym przypadku być może by się nie odważył. Nel jest małą wytrzymałą osóbką.Na koniec ich przygód dzieci rozstają się. Spotykają się po 10 latach , pobierają się i zamieszkują z ojcem Stasia na stałe w Polsce .
Bohater powieści był 14-letnim chłopcem, synem polskiego inżyniera zatrudnionego przy budowie i konserwacji Kanału Sueskiego. Na tle swoich rówieśników wyróżniał się zarówno zręcznością i siłą, jak i zdolnością do łatwego uczenia się, w tym nauki języków obcych. Zdawał sobie sprawę ze swych zdolności, zdarzało mu się więc popadać w zarozumiałość. Postawa Stasia uległa stopniowej przemianie po porwaniu jego oraz jego towarzyszki, Nel Rawlison, przez derwiszów. Do wychodzenia z kolejnych opresji i przezwyciężania problemów przydaje mu się zręczność i mądrość, jednakże wykazuje się też opiekuńczością w stosunku do swej młodszej towarzyszki. Początkowo wynika to bardziej z wpojonego mu przez ojca honoru, Staś uważa za swój obowiązek dotrzymanie danego słowa, iż będzie opiekował się dziewczynką. Później jego postawa staje się coraz bardziej bezinteresowna. Nie bez znaczenia są także ukazane w powieści patriotyzm chłopca oraz wierność wyznawanej religii. Staś wykazał się sprytem, odwagą i pomysłowością, dzięki której najpierw zbiegł z niewoli u zwolenników Mahdiego, a następnie powrócił z Nel bezpiecznie do rodziny, by po latach ożenić się z nią.
1. Zabranie Fatmy i jej dzieci jako zakładników przez Anglików
2. Przebywanie Stasia i Nel w Port- Saidzie
3. Wyjazd ojców do Medinet
4. Wspólne święta z ojcami w Medinet
5. Przyjazd CHAMISA i porwanie dzieci
6. Szybka ucieczka porywaczy z dziećmi przez pustynie
7. Burza piaskowa, próba ucieczki Stasia i Nel
8. Audiencja u Mahdiego i odmowa Stasia o przyjęcie wiary muzułmańskiej
9. Dotarcie do Faszody i poszukiwanie Smaina
10. Droga przez puszczę
11. Zabicie lwa w wąwozie
12. Staś zabiija porywaczy
13. Uratowanie rannego słonia i urządzenie mieszkania w baobabie ( baobab - Kraków)
14. Choroba Nel na febrę
15. Odnalezienie rannego geografa Lindego
16. Uwolnienie słonia ze skał i otrzymanie zapasu chininy od geografa
17. Dotarcie do murzyńskiej wioski i wypędzenie czarownika- oszusta z wioski
18. Dotarcie do wioski Kalego
19. Kali królem Wa- hima i ,, podpisanie " przymierza z plemieniem Samburu
20. Coraz trudniejsza podróż ( brak wody)
21. Odnalezienie dzieci przez badaczy Kilimandżaro
22. Spotkanie dzieci z ojcami
Data edycji: 2008-05-11 12:08:03 [Pokaż poprzednią odpowiedź]
Akcja książki "W pustyni i w puszczy" rozgrywa się pod koniec XIX wieku w Północno-Wschodniej Afryce. Głównymi bohaterami są Polak - Staś Tarkowski oraz jego przyjaciółka - Angielka Nel Rawlison.
Obydwoje dzieci samotnie wychowuja ojcowie. Stasia inżynier Władysław Tarkowski, a Nel pan Rawlinson, który także jest inżynierem i nadzorują budowę Kanału Sueskiego.
Podczas nieobecności ojców dzieci zostały pod opieką pani Oliwier. Po Świętach Bożego Narodzenia dzieci zostają Uprowadzone przez Hamisa, który działał na polecenie Fatmy. Porwano Stasi i Nel ponieważ mieli oni zostać wymienieni za Fatmę i jej dzieci ,która była żoną Smaina, wobec której zastosowano areszt domowy . Dzieci zostają wywiezione do El garach. Z tamtąd karawaną ruszają przez pustynię . Rozpoczyna się szaleńcza jazda . Gdy ojcowie dowiadują się, że w umówionym miejscu nie ma ich dzieci orientują, że jest to porwanie .
Wyznaczona jest wysoka nagroda za ich odnalezienie , ale sami też wyruszają na poszukiwanie dzieci . W czasie porwania dzieciom towarzyszy pies o imieniu Saba , którego Nel dostała od ojca w prezencie . Podczas jazdy przez pustynię dzieci zostawiały po sobie ślady , zostały one wykryte przez Gebra , który wymierzył dzieciom karę . Następnego dnia karawana ruszyła w dalszą drogę,dokuczał im upał i zarządzono postój . Dzieci na swojej drodze napotykały to raz ulewny deszcz to zaś burzę piaskową . Ale mimo wszystko Staś myślał nad drogą ucieczki . Za co dzieci na każym kroku były karane chłostą i biciem .
Porwanie to było starannie zaplanowane gdyż na ich drodze w rozpadlinach skalnych Beduini znajdowali pożywienie . Hamis stawał w obronie dzieci mówiąc , że są własnością Smaina i nie może im spaść włos z głowy . Zmęczenie dzieci było tak duże , że w czasie podróży przez pustynię dzieci doznawały fatamorgany, wobec czego zadecydowano , że będą podróżować w nocy a odpoczywać w dzień . Zaczeło brakować żywności . Staś zaczął wątpić czy pomoc nadejdzie gdy dowiedział się o zdobyciu Chartumu i odwrocie Anglików. Wymyślał różne sposoby aby uciec.
W czasie podróży zaczął zmieniać się krajobraz pojawiła się zieleń i olbrzymie drzewa nabaku . Wkroczyli do kraju Mahdiego. Wśród mieszkańców przeważali teraz murzyni . Odpoczęli u Emira Tadhila i wyruszyli w dalszą drogę przeprawiając się przez rzekę. Dotarli do Omdurmanu, gdzie spotkali Greka , który dał im suszone daktyle i obiecał wspomnieć o nich Mahdiemu. Dzieci przerażone były tym co tam zobaczyły. Na bambusie wkopanym na środku rynku zatknięta była głowa generała Gordona . Staś zaczynał wątpić w pomoc Anglików . Jedyną ich nadzieją było spotkanie z Mahdim i zmiana wiary inaczej czeka ich śmierć.
Gdy stanęli przed Mahdim Staś nie pokłonił się jemu i nie przyjął jego wiary. Idrys rozchorował się przez co dzieci zaczęły głodować. Staś żebrząc o jedzenie spotkał misjonarza , który ofiarował mu jedzenie i chininę � jedyne lekarstwo na szalejącą febrę. Wyruszono do Faszody. Podczas ciężkiej drogi Nel szybko traciła siły i wychudła. Otrzymała od szejka Hatima niewolnicę Meę . Pod wieczór podróżnicy natknęli się na lwa. Chamis dał strzelbę Stasiowi z której chłopiec zabił lwa a następnie znienawidzonych: Gebhra, Chamisa i Beduinów. Byli wolni. Ruszyli dalej. W nocy męczyły ich przeżycia poprzedniego dnia.
Następnego dnia Staś upolował antylopę dzięki czemu wszyscy najedli się do syta. Podczas polowania Saba pobiegł za postrzelonym bawołem. Gdy zapadła noc pies nie wracał. Po pewnym czasie Kali wrócił z psem. Kali opowiedział im o swoim życiu. Zbliżała się pora deszczowa. Ulewną noc musieli spędzić na drzewie. Rano wyruszyli w dalszą drogę. Podczas wędrówki napotkali uwięzionego w wąwozie słonia. Nie zastrzelili słonia lecz zaczęli go karmić. Staś znalazł ogromny pień drzewa baobabu w którym zamieszkali. Nową siedzibę Staś nazwał �Kraków�. Pewnego dnia Nel poszła do wąwozu i zaczęła bawić się ze słoniem, który nie chciał się z nią rozstać.
Każdą chwilę spędzała u Kinga (tak nazwała słonia). Pewnego dnia Nel dostała ataku febry. Po tygodniu atak się powtórzył. Staś obawiał się śmierci Nel. Po długich wahaniach Staś zdecydował się pójść do obozu zauważonego przez Kalego. W obozie Staś zastał ciężko chorego Szwajcara pana Linde , który ofiarował Stasiowi herbatę , ryż , kawę i wino oraz lekarstwo dla Nel chininę dostał też naboje oraz konia .
Następnego dnia Staś znów odwiedził Lindego, który udzielił mu wielu ważnych wskazówek, oraz poprosił o to aby ochrzcił wodą umierających Murzynów. Linde był coraz słabszy zmarł trzy dni później, Staś i Kali pochowali go w jaskini. Nadszedł dzień wysadzenia skały i oswobodzenia Kinga. Udało się. Ruszyli na południe. Dotarli do wioski o której Linde opowiadał Stasiowi. Zabrali ze sobą małego czarnego przyjaciela Nasibu. W wiosce było źródło krystalicznej czystej wody, mnóstwo owoców, stada antylop i gromady słoni. Mały Nasibu znalazł kozę, co zapewniało Nel codzienną porcję mleka. Podczas podróży napotkali murzyńska wioskę w której Staś zdemaskował czarownika straszącego tubylców.
Wyruszyli dalej. Korzystając z dłuższego wypoczynku kleili latawce z prośbami o pomoc. Staś niepokoił się gdy dowiedział się o wojnie plemienia Kalego z plemieniem Samburu. Postanowił pomóc wojownikomWa-hima. Uderzył na Samburów nocą. W walce zginął ojciec Kalego i Kali musiał obiąć tron , lecz postanowił nie zabijać jeńców tylko zawrzeć przymierze z Samburu. Po przygotowaniu sporych zapasów karawana (do której należeli Murzyni Samburu i Wa-hima) ruszyła dalej. Po wyjściu na równinę dokuczał im upał i zaczęło brakować wody. Pewnego dnia czarownicy aby się zemścić uciekając wykradli i porozcinali worki z wodą. Karawana bez kropli wody ruszyła dalej.
Upał był niesamowity. Ludzie i zwierzęta padali z pragnienia. Kali i Mea byli umierający. W nocy Saba zaszczekał i pędem pobiegł. Staś zrozumiał , że nadchodzi pomoc i wystrzelił w powietrze czerwoną racę. Zobaczył dwóch oficerów angielskich � kapitana Glena i doktora Clary. Kapitan Glen i doktor Clary byli na ekspedycji rządowej. Mieli osadę nad jeziorem gdzie zobaczyli latawce puszczane przez dzieci. Ruszyli więc im na pomoc. Dwaj przyjaciele nie mogli się nadziwić odwadze Stasia. Dzieci opowiedziały im całą historię. Wysłano depeszę do ich ojców o odnalezieni dzieci. Nadeszła wreszcie chwila w której dzieci wpadły w ramiona swoich ojców i cała historia zakończyła się szczęśliwie.
1.Staś i Nel w Port-Saidzie
2.Podróż z ojcem do Medinet
3.Boże Narodzenie-Nel dostaje od pana tarkowskiego olbrzymiego psa-Sabe
4.Porwanie dzieci
5.Trudna podróż przez Pustynię Libijską
6.Wiadomość o zdobyciu Chartmu w Omdurmanie
7.Droga do Faszady i Staś zabija lwa i Beduinów-dzieci odzyskują wolność
8.Wichura na pustyni, zaczyna się burza
9.Zabicie Gebhra, Chamisa i dwóch Beduinów przez Stasia
10.Rozpalenie ogniska
11.Zbudowanie szałasu dla Nel
12.Obawy Nel
13.Pocieszanie dziewczynki przez Stasia
14.Powrót zaginionych koni
15.Wyruszenie w dalszą podróż
16.Po długiej drzodze dzieci trafiają do domu
Przywodca powstani, prorok Mahdi, stanal przed tlumem zebranym na obszernym placu, otoczonym cierniowym plotem. Byl to niezbyt wysoki,otyly mezczyzna w srednim wieku.Cere mial ciemna, prawie czarna.Opuchnieta twarz proroka zdobily tatuaze.Usmiechal sie dobrotliwie.W jednym uchumial spora obraczke wykonana z kosci sloniowej.Stanowila kontrast z brunatna skora Mahdiego.Ubraby byl dosc skromnie.Mial na sobie ,,dziube'', czyli bialy plocienny chalat o prostym kroju.Jego glowe przykrywala niewielka biala czapka, zwana krymka.Stal boso.Czerwone
cizmy, ktore zdjal, wstepujac na podwyzszenie, lezaly obok, przy owczych skorach.Pachnialolejkiem sandalowym.Podczas przemowienia Mahdi wyciagnal rece w strone wiernych.Mial gleboki i dzwiecznyglos.Przemawial z wielkim uczuciem.W koncu z jego oczu poplynely lzy.Zebrani wpatrywali sie w nigo z zachwytem.Sluchali pilnie kazdego jego slowa.
Karawana była juz w połowie drogi. Na pustyni panował upał, a w powietrzu unosił się nieprzyjemny zapach widac było stado sępów. Nietypowe zachowanie zwierząt i śmiertelna cisz oznaczały ze dzieje się coś dziwnego. Nadchodził wiatr a na niebie było widac wielką chmurę. Staś nie zdążył się obrucić a ciemna niczym skrzydło wielkiego ptaka chmura zakryła niebo. Słychac było jęki ludzi i stęk zwierząt. Widok zasłonił ciemny, siwy dym. Znów wszystko zamilkło większe drobinki piasku opadły. Nagle czarna chmura dwa razy większ od poprzedniej zakryła niebo. Wiatr był tak silny ze z piasku tworzyły się wielkie, piaszczyste wiry. Słychac było jęki, śmiechy o wołania o pomoc. Spodziewac mozna się było najgorszego że piasek usypie nad nimi wielką, piaszczystą mogiłę. Zwierzęta roztawiały coraz szerzej nogi by nie stracić równowagi. Silny wiatr usypywał do kolan i wyżej kopce z piasku. Nagle czarne chmury przysłoniła siwa jasność i po chwili zapadła jeszcze większa ciemność. Grzmot za grzmotem udezał w ziemie wybuchały oślepiające błyskawice po tym nastąpiła martwa cisza. Zapadła noc oślepiające błyskawice co chwile rozświetlały gęstą ciemność. Burze Piaskową zakończyła wielka ulewa.
Fil obejrzałem w kinie z całą klasą .Emisja filmu odbyła się kiedy byłem w trzeciej klasie.Film nosił nazwę "W pustyni i w puszczy" jest produkcji polskiej.Dzieło folmowe wyrerzyserował David Hood.Piękną muzykę stworzył Krzesimir Dębski.14-letni Polak i ośmioletnia Angileka porwani podczas powstania Mahdiego w Egipcie uciekają z niewoli podążając na południe Afryki.Na początku filmu akcja dzieje się w domu pana tarkowskiego a poźniej przenosi się na pustynie.Gdy Nel chciała wybrać się na wycieczke wielbłądami zostali porwani przez okrutnego Gebhra i jego karawane.Postępowanie głównych bohaterów było bardzo odważne bo gdy Staś zastrzelił lwa zabrał się do uwolniennia Nel.Tępo akcji nie jest szybkie ale też nie jest wolne - jest w sam raz.Najbardziej wzruszającym momentem filmu jest gdy Stas stanął w obronie małej Nel.Wspaniale wcielił się w Stasia Adam Fidusiewicz a Karolina Sawka odpowiednio odgrała rolę małej Nel.Oboje zagrali w filmie bardzo dobrze.Muzyka jest dobrze dopasowana do tępa i tła filmu.Film jest bardzo interesujący i zapraszam młodych miłośników przygód do kin
1.Pobyt dzieci w Kairze pod opieką ojców.Rozrywki i zabawy rodzinna atmosfera pełna miłości i troski.
2.Porwanie dzieci przez Arabów.Pierwsze wrażenia i przeżycia.Uciąrzliwa podróż przez pustynie-nastruj podróży zachowani ludzi.
3.Przybycie do Chartuma.Spotkanie z Mahdim.
4.Droga do Faszody.Warunki podróży przez dżungle,rozlewisk,skały,dzikie wioski.
5.Spotkanie z lwem.Uwolnienie się od Arabów.
6.Pobyt dzieci w dżungli.Przyjaźń ze słoniem.Spotkanie z Lindem.
7.Dasza podróż na wschód wśród rzyzniej i bogatej krainy,pełnej wspaniałej i bujnej roślinności podzwrotnikowej,bogatej w zwierzynę i ptactwo.
8.Gościna w wiosce murzyńskiej.
9.Nel w niebezpieczeństwie.
10.Na ziemiach Wa-chima.Walka z Tamburynami.
11.Droga do oceanu.Tragiczne przeżycia karawany.
12.Spokanie z kapitanem Glenem i Doktorem Clary'em. (czytaj Klarem)
1. (Pierwsze pytanie jakie możemy zadać to...) Dlaczego pustynie są suche?
Otóż wspólną cechą wszystkich pustyń są bardzo małe opady występujące tylko kilka razu do roku. Niedostatek wody występuje w znacznej większości obszarów pustynnych. A masy opadającego powietrza są suche, więc przepływając nad tymi obszarami nie zostawiają wilgoci.
2. Na obszarach pustynnych występują bardzo duże wahania temperatury powietrza w ciągu doby – od ponad 40°C w dzień, do około 0°C w nocy. W suchym, pogodnym i niemal pozbawionym roślinności środowisku pustynnym, prawie całe promieniowanie słoneczne dociera do powierzchni ziemi i ogrzewa ją. W nocy temperatura znacznie spada, ponieważ nie osłonięty grunt łatwo wypromieniowuje ciepło.
3. (Piasek) Pustynię wyobrażamy sobie najczęściej jako bezkresną przestrzeń, pełną falistych wydm. Okazuje się jednak że piasek pokrywa zaledwie jedną piątą ogólnej powierzchni pustyń na której można też spotkać wiele innych krajobrazów .Między innymi rozległe równiny pełne luźnych kamieni i żwiru. Jednak „Morza piasku” bywają często imponujące. A piaszczyste obszary Sahary nazywane ergami, mogą zajmować dziesiątki tysięcy kilometrów kwadratowych.
4. Jak powstają wydmy? Otóż niezbędna jest obfitość piasku i stale wiejący wiatr.
Zależnie od właściwości piasku, terenu i siły wiatru, mogą one przybierać różne kształty. Często spotyka się wydmy poprzeczne. Są to długie grzbiety, ułożone poprzecznie do kierunku najczęściej wiejącego wiatru, zupełnie jak fale na morzu.
Często możemy zobaczyć je wzdłuż wybrzeży morskich. Istnieją jeszcze wydmy w kształcie półksiężyców ( wygiętych w stronę przeciwną do kierunku wiejącego wiatru) a także w kształcie gwiaździstym (powstających wtedy gdy wiatr wieje z różnych kierunków).
5. (Czy pustynia jest pusta?) Definicja pustyni mówi, że jest to obszar niemal zupełnie pozbawiony życia. W rzeczywistości tylko niektóre pustynie to jałowe pustkowia, zaś większość z nich jest środowiskiem, w którym żyje zdumiewająco dużo różnorodnych gatunków roślin i zwierząt. W skwarne popołudnie możemy tam spotkać najwyżej kilka ptaków, czasem również jakieś jaszczurki czy owady. Lecz gdy zbliża się wieczór i powietrze stygnie, na pustyni budzi się życie. Skoczki pustynne , lisy, węże, susły i inne stworzenia wychodzą na żer ze swoich kryjówek. Na nocne łowy wylatują także sowy oraz nietoperze. Drugi szczyt nocnej aktywności występuje przed świtem. Gdy słońce wschodzi, życie na pustyni zamiera.
6. (Czym żywią się zwierzęta?) Drapieżniki, takie jak jaszczurki, węże, szakale, lisy i ptaki drapieżne, są na pustyni dość pospolite. Ale tak jak w każdym innym środowisku naturalnym, najliczniejsi są roślinożercy. Pustynne rośliny, ożywające po każdym deszczu, są pokarmem dla niezliczonych rzesz owadów. Antylopy, wielbłądy oraz inne przeżuwacze zjadają liście krzewów i łodygi sukulentów. Natomiast jeśli chodzi o wodopój drapieżniki znajdują większość potrzebnej im wody w ciałach ofiar. Dla roślinożerców dostatecznym jej źródłem są sukulenty. Wielbłądy w odróżnienu od większości ssaków nie posiadają warstwy tłuszczu pod skórą, który zamiast tego gromadzi się w garbie gdzie podczas rozpadu tłuszczu uwalniany jest wodór. Zwierzę wykorzystuje ten zapas jako źródło energii, a pośrednio także wody. Ze wszystkich pustynnych zwierząt najlepiej przystosowane do życia w warunkach suszy są skoczki i szczuroskoczki. Gryzonie te mogą nie pić wcale, ponieważ wystarcza im woda pochodząca z przemiany materii.
7. (Co dzieje się w takim razie z roślinami?) Roślinność jest uboga, ale wiele roślin przystosowała się do tak skrajnych warunków
klimatycznych. Najbardziej dla nas znaną rośliną pustyni jest kaktus. Podobnie jak inne sukulenty, czyli rośliny żyjące na pustyniach i półpustyniach, kaktusy potrafią gromadzić wodę i długo ją przechowywać podobnie jak Wielomlecz .Inne np.Welwiczja przedziwna występująca wyłącznie na pustyni Namib, odznacza się dużymi wstęgowatymi liśćmi, na których nocą zbiera się mgła i rosa. Wiele roślin otwiera swoje szparki i kwitnie tylko w nocy miedzy innymi - Selenicereus. Jak widzimy rośliny a także i zwierzęta pustynne mają swoje sposoby by radzić sobie z suszą. Tylko człowiek nie dysponuje szczególnym przystosowaniem i często życie na pustyni przedstawia dla niego przeszkodę nie do przezwyciężenia.
8. Na świecie jest kilkanaście pustyń, o łącznym obszarze przekraczającym 360 tys. km kwadratowych.; największą z nich jest Sahara i Pustynia Arabska.
Stanisław Tarkowski, urodził się, wychował i doszedł do 14 roku życia w Port – Saidzie. Wyznawał wiarę chraścijańską.
Był wyższy i silniejszy od swoich rówieśników.
Staś ubierał się zgodnie z modą, która panowała w Europie. Dlatego często w czasie podróży paradował w kapeluszu.
Był bardzo zdolny co przyznawali mu nawet jego nauczyciele. Sprawiał radość ojcu przynosząc wymarzone świadectwa. Uczył się chętnie i łatwo. Miał zdolność do nauki języków, poza polskim, angielskim i francuskim sam wyuczył się języków takich jak arabski, murzyński ki-swahili. Bardzo dobrze znał geografię Afryki. Interesował się polityką, dobrze widział kim jest Mahdi, o co i z kim prowadzi wojnę. Radził sobie w nowych zaskakujących sytuacjach tak jak np. gdy wpadł na pomysł ze zrobieniem latawców z prośbą o pomoc.
Staś był chełpliwy i zarozumiały. Czuł się dorosły bo miał 14 lat, a Nel traktował pobłażliwie. Często przechwalał się przed Nel i wymyślał nieprawdopodobne sytuacje, w których mógł popisać się odwagą. Nie wiedział że to o czym marzy już niedługo się spełni.
Porwanie, a później samodzielne wędrowanie po dzikiej Afryce zmieniło jego charakter. W czasie podróży Staś zrozumiał własną słabość wobec potęgi przyrody, złych ludzi, chorób, cierpienia i śmierci.
Z początku gdy czytałem książkę Staś wydawał mi się bardzo zarozumiały. Lecz z czasem trwania powieści główny bohater zmieniał swój charakter. Ogólnie postać bohatera tej książki bardzo mi się podobała.
Głównym bohaterem powieści Henryka Sienkiewicza Pt. „W pustyni i w puszczy” jest Staś Tarkowski. Jego matka była Francuzką, a ojciec Polakiem. Urodził się i wychował w Port Saidzie. W chwili rozpoczęcia swojej przygody ma czternaście lat. Staś jest bardzo dobrze zbudowany i silniejszy od swoich rówieśników. Dobrze pływa i jeździ konno. Dzięki swojej wspanialej kondycji Staś cieszył się żelaznym zdrowiem. Był bardzo ciekawy świata, posiadał też bystry umysł i był inteligentny. W ciągu tych czternastu lat bardzo dużo zwiedził i zebrał sporo wiadomości z różnych dziedzin życia, dlatego też świetnie orientował się we wszystkim. Łatwo uczył się języków, poznał już angielski, polski, francuski i arabski. Podstawowymi cechami charakteru Stasia były prawość i szlachetność, kiedy miał możliwość zabicia Idrysa nie zabił go, bo stał tyłem do niego, ale gdy nadarzyła się okazja to pozabijał porywaczy, ale zrobił to dla ratowania siebie i Nel. Był odważny, bo nie bał się powiedzieć Mahdiemu że nie przyjmuje jego wiary, tutaj udowodnił, że ma swój honor i nie wyrzekł się swojej wiary. Dzięki swojej pomysłowości Staś robił latawce, które puszczali po to aby pomóc w ich odnalezieniu. Dzięki swojej zaradności umiał wybrnąć z każdej sytuacji: gdy Nel była chora zdobył dla niej lekarstwo - chininę i w każdej trudnej sytuacji nie tracił głowy ale postępował rozważnie. Kiedy w mieście panował głód Staś poszedł do pracy, aby zdobyć jedzenie dla Nel, to świadczyło o tym że był bardzo dobry dla Nel i pracowity . Dobry był nie tylko dla Nel, ale i dla wszystkich i starał się wszystkim pomagać, gdy tylko był w stanie pomóc. Zawsze dotrzymywał danej obietnicy, kiedy obiecał ojcowi Nel, że będzie się nią opiekował przez całą podróż, dotrzymał i tej obietnicy. Moim zdaniem Staś to postać godna naśladowania.
Pomimo, że akcja tej powieści toczy się w odległym dla nas czasie, to śledząc przygody Stasia możemy brać przykład z jego postępowania i wiele się od niego nauczyć. Pozytywne i szlachetne cechy, które poznaliśmy u Stasia nie straciły na wartości a jakże są aktualne w dzisiejszych czasach. Dlatego też dzisiejszej młodzieży należałoby niektóre z tych wartości od czasu do czasu przypomnieć a może świat w przyszłości będzie lepszy. Swoim postępowaniem pokazał on że każdy chłopak może zostać bohaterem. Staś to postać pozytywna.
Głównym bohaterem powieści Henryka Sienkiewicza Pt. "W pustyni i w puszczy" jest Staś Tarkowski. Był to 14-letni chłopiec urodzony w Port-Saidzie. Jego ojciec budowniczy Kanału Sueskiego, samotnie wychowywał syna przekazując mu informacje o ojczyźnie - Polsce. Matka Stasia, z pochodzenia Francuzka zmarła tyż po urodzeniu chłopca.
Staś wśród rówieśników wyróżniał się wzrostem i siłą. Tę mocną sylwetkę zawdzięczał uprawianym sportom - pływaniu i jeździe konnej. Piękne, błękitne oczy dodawały urody jasnowłosemu Stasiowi.
Ten wesoły, energiczny i optymistycznie nastawiony do życia chłopiec zawsze umiał znaleźć wyjście z trudnej sytuacji, nigdy nie tracąc nadziei. Nawet w chwili, kiedy Nel ciężko chorowała, Staś nie poddał się, lecz poszedł ciemną nocą szukać lekarstwa dla chorej dziewczynki. O jego zaradności świadczy fakt, że potrafił zdobyć pożywienie i wyrwać się z rąk porywaczy. Jak każdy człowiek, który znalazł się w trudnej sytuacji, przeżywał chwile załamania, jednak nigdy tego nie okazywał towarzyszce podróży - małej Nel .
Staś imponuje wiedzą o otaczającym świecie. Świetnie orientował się w terenie, znał bogatą florę i faunę Afryki. Biegle władał wieloma językami : francuskim, angielskim, polskim i różnych plemion afrykańskich. Ten wzorowy uczeń nigdy nie miał problemów z nauką. Był również chłopcem niezwykle spostrzegawczym, o czym świadczy to, że właśnie on dostrzegł pierwsze objawy choroby Nel.
Chłopiec wyróżniał się odwagą i zdolnością do bohaterskich czynów, gdyż będąc u Mahdiego bez wahania powiedział mu, że nie wyrzeknie się swej wiary. Staś znosił doskonale trudne chwile podróży, a nawet obmyślał plany ucieczek od porywaczy. Był on prawdziwym patriotą, dlatego że wciąż powtarzał, że jest Polakiem i bardzo kochał swą ojczyznę. Jednak mimo wielu zalet podobnie jak każdy człowiek miał swoje wady. Jedną z nich była chełpliwość i zarozumiałość wobec Nel, bo uważał, że jako 14-latek jest całkowicie dorosły o wie wszystko o życiu. Chłopiec nie miał innych jeszcze przywar, chyba, że były one głęboko ukryte.
Staś potrafił bezinteresownie pomagać, Np. pomagał Wa-himom nie oczekując od nich żadnej nagrody. Był też człowiekiem ciekawym świata, ponieważ w czasie kontaktów z innymi ludźmi zawsze wypytywał o ich zwyczaje i kulturę.
Chłopiec był miłym, wesołym 14-latkiem, dzięki czemu miał wielu przyjaciół, którzy bardzo go lubili i podziwiali. Jednak po tym jak zabił Beduinów mała Nel przestraszyła się, że ją też kiedyś może zabić.
Według mnie Staś jest bardzo szlachetną i mądrą osobą. Jego szlachetność i odwaga zrobiły na mnie ogromne wrażenie i uważam, że powinien się on stać wzorem do naśladowania dla wielu chłopców. Ja natomiast bardzo bym chciał mieć takiego przyjaciela.
Staś Tarkowski jest czternastoletnim Polakiem wychowanym w Port-Saidzie. Przyjaźnił się z małą Nel, która była córką przyjaciela pana Tarkowskiego.
Chłopiec był większy i silniejszy od swoich rówieśników. Jego jasne włosy i niebieski oczy kontrastowały z opaloną twarzą. Staś zadziwiał swoją odwagą i miłością do Nel. W środku nocy wyruszył do obozu Lindego, aby zdobyć chininę dla przyjaciółki. Wyróżnił się swoim sprytem i pomysłowością, która niejednokrotnie ratowała im życie. Bohater był uczciwy i prawdomówny. Odmówił Mahdiemu, gdy ten proponował mu wiarę w Allacha wiedząc, że nie spodoba mu się to.
Miał także jedną wadę. Był zarozumiały i pogardliwie mówił o ośmiu latach swojej towarzyszki. Był także ofiarny i opiekuńczy. Nie zawahał się oddać daktyle zarobione ciężką pracą, podczas gdy sam jadł jedzenie dla wielbłądów. Stać Tarkowski był lubiany przez wszystkich i szybko się uczył. W wieku czternastu lat był jednym z najlepszych pływaków w Port-Saidzie, co nie mało znaczyło, gdyż murzyni pływają jak ryby. Tata chłopca był inżynierem i spotykał się z ludźmi mówiącymi w różnych językach. Czternastolatek często pomagał mu w pracy ucząc się przy tym języków, jakim się porozumiewali Np. ki-swahili, a pan Tarkowski troszczył się, aby jego syn znał ojczysty język polski.
Uważam, że Staś jest bohaterem, którego powinno się naśladować. Przetrwał ciężką podróż, w której niejeden dorosły człowiek by zginą. Tę postać należy szanować także za ogromną miłość do Nel, dla której wiele razy narażał życie
Staś Tarkowski to główny bohater powieści Henryka Sienkiewicza Pt. "W pustyni i w puszczy". Urodził się i wychował w Port-Saidzie pod opieką ojca - Polaka, który pracował przy budowie Kanału Sueskiego. Matka chłopca - Francuzka zmarła przy jego urodzeniu. Chłopiec Był dobrze zbudowany. Od swoich rówieśników był wyższy i silniejszy. Doskonale strzelał, pływał i jeździł konno. Był bardzo zdolny, co przyznawali mu nawet jego nauczyciele. Sprawiał radość ojcu przynosząc wymarzone świadectwa. Uczył się chętnie i łatwo. Miał zdolność do nauki języków, poza polskim, angielskim i francuskim sam wyuczył się języków takich jak arabski, murzyński ki-swahili. Bardzo dobrze znał geografię Afryki. Interesował się polityką, dobrze wiedział, kim jest Mahdi, o co i z kim prowadzi wojnę. Radził sobie w nowych zaskakujących sytuacjach tak jak, np. gdy wpadł na pomysł ze zrobieniem latawców z prośbą o pomoc. Staś był chełpliwy i zarozumiały. Czuł się dorosły, bo miał 14 lat, a Nel traktował pobłażliwie i wywyższał się. Porwanie, a później samodzielne wędrowanie po dzikiej Afryce zmieniło jego charakter. W czasie podróży Staś zrozumiał własną słabość wobec potęgi przyrody, złych ludzi, chorób, cierpienia i śmierci. Był również odważny. Zabił Gebhra, Chamisa i lwa. Przeciwstawił się Mahdiemu, Próbował uwolnić się i Nel z niewoli. Był rozważny i przewidujący, ponieważ Przygotował spróchniałe drzewo (Baobab-Kraków) do mieszkania. Oszczędzał naboje w pistolecie, bo wiedział ze w każdej chwili mogą mu się one przydać. Kolejną jego cechą było poświęcenie. Oddał Nel swoją wodę, chociaż był również bardzo spragniony. Przyjął na siebie kary zamiast Nel. Staś był również honorowy. Nie strzelił Idrysowi w plecy. Ostatnią jego cechą, którą wymienię jest Wrażliwość i uczuciowość. Dzielny chłopiec przetrwał bicie przez arabów. Przeżywał chorobę Nel i ulegał jej prośbom. Moim zdaniem Staś był wspaniałym chłopcem, wzorem do naśladowania. Jego postawa była godna podziwu.
Staś Tarkowski to główny bohater powieści Henryka Sienkiewicza Pt. "W pustyni i w puszczy". Urodził się i wychował w Port-Saidzie pod opieką ojca - Polaka, który pracował przy budowie Kanału Sueskiego. Matka chłopca – Francuzka zmarła przy jego urodzeniu.
Staś miał czternaście lat. Był blondynem o niebieskich oczach. Miał szczupłą budowę ciała. Od swoich rówieśników był wyższy i silniejszy. Doskonale strzelał, pływał i jeździł konno. Był bardzo inteligentny i dobrze się uczył. Chodził do szkoły angielskiej i biegle znał kilka języków. Choć od urodzenia mieszkał w Port-Saidzie, znał doskonale język ojczysty. Jego ojciec jako Polak wychowywał syna w duchu patriotycznym.
Staś był chłopcem towarzyskim. Potrafił nawiązywać kontakty z ludźmi bez względu na rasę i pochodzenie. Przyjaźnił się z Arabami, później - w czasie wędrówki opiekował się Kalim i Meą.
Miał też pogodne usposobienie, był chłopcem wesołym. Lubił bawić się z ośmioletnią Nel. Wobec swojej młodszej koleżanki był nieco przemądrzały i zarozumiały. Przy niej uważał się za dorosłego. Dokuczał jej, że jest od niego młodsza, lecz gdy Nel było smutno, przepraszał ją.
Staś zawsze chciał dokonać czegoś wielkiego, zostać bohaterem. Jego marzenie spełniło się, gdy wraz ze swoją małą przyjaciółką znaleźli się w trudnej sytuacji. Podczas wędrówki przez pustynię i puszczę był skazany tylko na własne siły i pomysłowość. Nie załamywał się w bardzo trudnych sytuacjach. Podejmował mądre i dojrzałe decyzje, choć sam był dzieckiem. Chłopiec bardzo się troszczył się, o Nel i poświęcał się dla jej dobra. Był szlachetny i ofiarny. Wielokrotnie odmawiał sobie picia, aby ostatnie krople wody oddać dziewczynce. Innym razem głodował, byle ona miała, co jeść. Niemal cudem zdobył chininę, która uratowała jej życie, gdy Nel była chora na febrę. Był zmuszony pracować na utrzymanie swoje i małej Angielki. Gotów był poświęcić dla niej życie.
Staś wiedział jak zachować się w trudnych sytuacjach i był wierny swoim przekonaniom. Dowiódł tego podczas spotkania z Mahdim. Taktownie i mądrze odmówił przyjęcia obcej wiary, choć wiedział, że może przez to zginąć.
Podczas ciężkiej, niebezpiecznej wędrówki Staś wykazał się pomysłowością. Uwolnił słonia Kinga ratując go przed śmiercią głodową. Innym razem wpadł na pomysł zrobienia latawca, którym przesłał wiadomość. To ostatecznie uratowało im życie.
Staś to postać pozytywna, godna naśladowania. Mimo swoich czternastu lat zachowywał się jak człowiek dojrzały. Przy nim można było czuć się bezpiecznie i można było mu ufać. Chciał być bohaterem i został nim.
Stanisław Tarkowski, urodził się, wychował i doszedł do 14 roku życia w Port – Saidzie. Wyznawał wiarę chrześciajską.
Był wyższy i silniejszy od swoich rówieśników.
Staś ubierał się zgodnie z modą, która panowała w Europie. Dlatego często w czasie podróży paradował w kapeluszu.
Był bardzo zdolny, co przyznawali mu nawet jego nauczyciele. Sprawiał radość ojcu przynosząc wymarzone świadectwa. Uczył się chętnie i łatwo. Miał zdolność do nauki języków, poza polskim, angielskim i francuskim sam wyuczył się języków takich jak arabski, murzyński ki-swahili. Bardzo dobrze znał geografię Afryki. Interesował się polityką, dobrze wiedział, kim jest Mahdi, o co i z kim prowadzi wojnę. Radził sobie w nowych zaskakujących sytuacjach tak jak, Np. gdy wpadł na pomysł ze zrobieniem latawców z prośbą o pomoc.
Staś był chełpliwy i zarozumiały. Czuł się dorosły, bo miał 14 lat, a Nel traktował pobłażliwie. Często przechwalał się przed Nel i wymyślał nieprawdopodobne sytuacje, w których mógł popisać się odwagą. Nie wiedział, że to, o czym marzy już niedługo się spełni.
Porwanie, a później samodzielne wędrowanie po dzikiej Afryce zmieniło jego charakter. W czasie podróży Staś zrozumiał własną słabość wobec potęgi przyrody, złych ludzi, chorób, cierpienia i śmierci.
Z początku, gdy czytałem książkę Staś wydawał mi się bardzo zarozumiały. Lecz z czasem trwania powieści główny bohater zmieniał swój charakter. Ogólnie postać bohatera tej książki bardzo mi się podobała.
Głównym bohaterem powieści Henryka Sienkiewicza Pt. „W pustyni i w puszczy” jest Staś Tarkowski. Jego matka była Francuzką, a ojciec Polakiem. Urodził się i wychował w Port Saidzie. W chwili rozpoczęcia swojej przygody ma czternaście lat. Staś jest bardzo dobrze zbudowany i silniejszy od swoich rówieśników. Dobrze pływa i jeździ konno. Dzięki swojej wspanialej kondycji Staś cieszył się żelaznym zdrowiem. Był bardzo ciekawy świata, posiadał też bystry umysł i był inteligentny. W ciągu tych czternastu lat bardzo dużo zwiedził i zebrał sporo wiadomości z różnych dziedzin życia, dlatego też świetnie orientował się we wszystkim. Łatwo uczył się języków, poznał już angielski, polski, francuski i arabski. Podstawowymi cechami charakteru Stasia były prawość i szlachetność, kiedy miał możliwość zabicia Idrysa nie zabił go, bo stał tyłem do niego, ale gdy nadarzyła się okazja to pozabijał porywaczy, ale zrobił to dla ratowania siebie i Nel. Był odważny, bo nie bał się powiedzieć Mahdiemu, że nie przyjmuje jego wiary, tutaj udowodnił, że ma swój honor i nie wyrzekł się swojej wiary. Dzięki swojej pomysłowości Staś robił latawce, które puszczali po to, aby pomóc w ich odnalezieniu. Dzięki swojej zaradności umiał wybrnąć z każdej sytuacji:, gdy Nel była chora zdobył dla niej lekarstwo - chininę i w każdej trudnej sytuacji nie tracił głowy, ale postępował rozważnie. Kiedy w mieście panował głód Staś poszedł do pracy, aby zdobyć jedzenie dla Nel, to świadczyło o tym że był bardzo dobry dla Nel i pracowity. Dobry był nie tylko dla Nel, ale i dla wszystkich i starał się wszystkim pomagać, gdy tylko był w stanie pomóc. Zawsze dotrzymywał danej obietnicy, kiedy obiecał ojcowi Nel, że będzie się nią opiekował przez całą podróż, dotrzymał i tej obietnicy. Moim zdaniem Staś to postać godna naśladowania.
Pomimo, że akcja tej powieści toczy się w odległym dla nas czasie, to śledząc przygody Stasia możemy brać przykład z jego postępowania i wiele się od niego nauczyć. Pozytywne i szlachetne cechy, które poznaliśmy u Stasia nie straciły na wartości a jakże są aktualne w dzisiejszych czasach. Dlatego też dzisiejszej młodzieży należałoby niektóre z tych wartości od czasu do czasu przypomnieć a może świat w przyszłości będzie lepszy. Swoim postępowaniem pokazał on, że każdy chłopak może zostać bohaterem. Staś to postać pozytywna.
Staś Tarkowski to jeden z głównych bohaterów powieści przygodowej Pt: ”W pustyni i w puszczy". Urodził się i wychował w Port-Saidzie. Opiekował się nim ojciec-Polak. Matka-Francuska zmarła przy porodzie.
Staś był 14 letnim chłopcem. Miał szczupłą budowę ciała, krótkie jasne włosy i niebieskie oczy. Był wysokim dobrze zbudowanym 14 latkiem. Chłopiec był bardzo zdolny. Chodził do angielskiej szkoły. Łatwo przyswajał obce języki. Potrafił porozumieć się w wielu językach. Między innymi w języku francuskim i angielskim. Bardzo dobrze znał swój język ojczysty-polski. Podczas pobytu w Egipcie nauczył się języka arabskiego. Staś był bardzo sprawny fizycznie. Przejawiał duże zdolności sportowe. Potrafił bardzo dobrze pływać. Jednym z jego ulubionych zajęć było strzelanie. Brał udział w polowaniach na dzikie zwierzęta. Bardzo dobrze jeździł konno. Cechowała go odwaga. Świadczy o tym przygoda, w której Staś stanął oko w oko z groźnym, dorosłym lwem. Stało się to, gdy Staś i Nel mieli zostać przewiezieni do Smaina. Podczas podróży napotkali dzikie zwierze. Staś poprosił o sztucer, aby zabić lwa. Gdy stanął dwadzieścia kroków przed zwierzęciem podniósł strzelbę i zastrzelił lwa. Staś był chłopcem opiekuńczym, przeważnie dla ośmioletniej Nel. Można to było zauważyć wtedy, gdy byli w mieście Mahdiego. Staś musiał wcześnie rano wstawać do pracy. Wieczorem, gdy przynosił zarobione jedzenie wszystko dawał swojej małej koleżance. Wyróżniał się również sprytem, dowodem tego jest przygoda, w której Staś uratował życie swoje i Nel. Pewnego wieczoru w lesie, gdy padał deszcz. Staś usłyszał ryk dwóch groźnych lwów. Przywiązał linę do drzewa i kazał Kalemu wciągnąć Nel na góre. Sam zaś wspiął się na gałąź. Nieobce były mu wady. Posiadał dwie wady. Był chełpliwy i zarozumiały. Przejawiały się one w stosunku do Nel. Działo się to wtedy, gdy Staś przechwalał się, że ma 14 lat, a ona tylko 8.Ojciec wychowywał Stasia w duchu patriotycznym. Chłopak zawsze podkreślał, że jest Polakiem.
Moim zdaniem Staś to postać pozytywna godna naśladowania. Mimo swoich czternastu lat zachowywał się jak chłopiec dojrzały. Przy nim można było czuć się bezpiecznym i można było mu ufać.
Chciał zostać bohaterem i nim został.
Burza piaskowa
Karawana była juz w połowie drogi. Na pustyni panował upał, a w powietrzu unosił się nieprzyjemny zapach, widać było stado sępów. Nietypowe zachowanie zwierząt i śmiertelna cisz oznaczały ze dzieje się coś dziwnego. Nadchodził wiatr a na niebie było widać wielką chmurę. Staś nie zdążył się obrócić, a ciemna niczym skrzydło wielkiego ptaka chmura zakryła niebo. Słychać było jęki ludzi i ryk zwierząt. Widok zasłonił ciemny, siwy dym. Znów wszystko zamilkło większe drobinki piasku opadły. Nagle czarna chmura dwa razy większa od poprzedniej zakryła niebo. Wiatr był tak silny ze z piasku tworzyły się wielkie, piaszczyste wiry. Słychać było jęki, śmiechy o wołania o pomoc. Spodziewać się można się było najgorszego, że piasek usypie nad nimi wielką, piaszczystą mogiłę. Zwierzęta rozstawiały się coraz szerzej nogi by nie stracić równowagi. Silny wiatr usypywał do kolan i wyżej kopce z piasku. Nagle czarne chmury przysłoniła siwa jasność i po chwili zapadła jeszcze większa ciemność. Grzmot za grzmotem uderzał w ziemie wybuchały oślepiające błyskawice po tym nastąpiła martwa cisza. Zapadła noc oślepiające błyskawice, co chwile rozświetlały gęstą ciemność. Burze Piaskową zakończyła wielka ulewa
Nel Rawlison
Nel Rawlison to ośmioletnia dziewczynka. Ma psa Sabę, który wygląda jak lew. Ma przyjaciela Stasia, który ma 14 lat. Pszeszedła z nim wspaniałe przygody. Była chora na febrę i Staś ją uratował. Nel ma tylko tatę(podobnie jak Staś)pana Rawlisona. Gdy Nel dorosła ożeniła się ze Stanisławem Tarkowskim. Została z nim w Anglii, aż do śmierci swojego ojca, a potem wróciła do Polski. Mieszkała do 8 lat w Port-Saidzie. Moim zdaniem Nel jest bardzo dobrą i piękną dziewczynką,(co zauroczyło Stasia).Chciałbym mieć taką koleżankę.
|
1 |
 |
 |
1 |
|
Dodaj do:
