kim był atum

bóg egipski

Atum (mitologia egipska), jedno z najstarszych bóstw słonecznych Egiptu, czczone w Heliopolis (jego świątynia, najstarszy ośrodek kultu religijnego w Egipcie, nie zachowała się). Stwórca pierwszej pary bogów: Szu i Tefnut, oraz świata, ludzi i zwierząt, ojciec enneady heliopolitańskiej, utożsamiony z bogiem Re jako personifikacja zachodzącego słońca (niewidzialne słońce wieczorne i nocne). Przedstawiano go jako człowieka w podwójnej koronie. Świętymi zwierzętami Atuma były: lew, ichneumon i wąż.

kosmogoni heliopolitańskiej Atum był bogiem stworzenia, który wyłonił świat z chaosu poprzez masturbację[1]. Teksty Piramid mówią nam o tym bogu jako “Ten, który stworzył sam z siebie”. Według papirusu Bremner-Rhind Atum powiedział: Wszystko pojawiło się po tym, jak powstałem ja... nie istniało żadne niebo i żadna ziemia... sam stworzyłem każdą istotę... postępowałem z moją pięścią jak mąż... kopulowałem ze swą ręką.[2] Miał on dwie natury, które mogły zapoczątkować wszystko lub zakończyć wszystko. W Księdze Umarłych w rozmowie Atuma z Ozyrysem ten pierwszy oświadcza, że może zniszczyć cały świat i zesłać wszystkich bogów i całą ludzkość z powrotem w prehistoryczne wody (Nun), z których cały świat powstał. Od najwcześniejszych dynastii w Heliopolis był reprezentowany i uwielbiany jako aspekt świętego kamienia Ben-Ben. W Heliopolis Atum jest identyfikowany z prapagórkiem, co potwierdza Księga Piramid: “O Atumie, kiedy powstałeś, wyrosłeś jako wysokie wzgórze, błyszczałeś jako kamień Benben w świątyni Feniksa w Heliopolis”.
Zaklęcie 1130 z Tekstów Piramid opowiada o tym, że gdy nastąpi koniec świata, jedynymi którzy przetrwają, będą to bogowie Atum i Ozyrys pod postacią węży, “ludzie ich nie poznają, a bogowie nie zobaczą ”.